Vanuit Las Vegas noordwaarts richting Death Valley. Weliswaar mogen wij daar met de camper niet doorrijden maar de landschappen zijn even doods en saai. Lange snelwegen eerst met links en rechts yucca’s en Joshua Trees.
Daarna de woestijn in. In de verte zandstormen. In deze woestijn ook een geisoleerde airforce base, waar onbemande vliegtuigjes opstijgen die de US in Afghanistan gebruikt (MQ-9 Reaper), weer eens wat anders dan Schiphol. Ook af en toe in de verte een gevangenis, dus speculeren wie er opgesloten wordt in zo'n afgelegen gebied!
We volgens de oude route van de goudzoekers, en links en recht duiken verlaten gebouwen en stadjes op.
Daarna bij Oasis een groene vallei in. Maar de schijn bedriegt, alleen in de direkte omgeving van het riviertje is irrigatie, dus al snel zitten we zelf in een zandstorm. De duinen wandelen bijna de weg over.
Kort daarna passeren we de grens van California. Na Colorado, Utah, New Mexico, Arizona en Nevada eindelijk in de zesde staat van onze reis aangekomen. We worden ondervraagd bij de grenspost: we geloven onze oren niet, of we appels bij ons hebben? Opgelucht laten we de 3 appels zien die we eerder gekocht hadden.
We beginnen te klimmen en besneeuwde bergen komen in zicht. De tocht naar Lee Vining brengt ons tot zo’n 2,400 meter en door een prachtig dal met achtbaan wegen rijden we naar Mono Lake.
Mono Lake is net als Salt Lake een geïsoleerd meer zonder natuurlijke afvoer. De mineralen en zouten uit de bergen worden niet afgevoerd maar blijven achter in het meer dat langzaam verdampt. De chemische reacties tussen kalk en zout leiden tot pilaarvormige ‘tuffas’ die pas zichtbaar werden toen na 1940 het meer langzaam werd geleegd voor de watervoorziening van Los Angeles.
Het zoutgehalte is twee keer zo hoog als in de Noordzee en je kunt er heerlijk in drijven.
Terwijl de zon ondergaat keren we terug naar de camping.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten